God kveld i stoga!

No sit du sikkert der, framfor dataskjermen din, og lurer deg halvt i hjel på kven personen på biletet er. Det skal eg gje deg eit godt, og kort svar på. Det er meg. Kven eg er, er krev derimot eit mykjer meir komplisert svar.

Eg er Kristine. Som bur i Saudasjøen. Kristine som er ganske vimsete, er myndig og elsker sauer. Kristine som luktar Escada Pacific Paradise, strittetong og bondsk. Kristine som har veldig sterke kjensler. Og er veldig intens. Kristine som trur at det er verdt det. Som har dårleg tid, men alltid tid til å gjera ingenting. Kristine som sit i kommunestyret. Og som tykkjer nynorsk er den vakraste songen i verda. Den Kristinen er eg, kanskje.

Men eg er så mykje meir. Eg er orda. Eller, orda er meg. Og det er difor eg er her, fordi eg har ord i meg, som eg likar å visa andre. Fordi dei er viktige. Ikkje alltid, men ofte. Dei tok meg inn i varmen, her i ULFF, i desember/november 2005, då eg skreiv ein tekst om kjolar og slikt, som kom på 2. plass i ein konkurranse. Kanskje var det då orda mine byrja å bli alvorlege. Då eg skjøna at eg var god for noko. At eg kanskje kunne. Du kan også.

Fortsatt er eg Kristine. Kristine som tykkjer Dinas Bok er vakker. Som samlar på badeender, og skriv blogg. Kristine som har knokkelfingrar og prikk på haka. Som likar Hugo Boss, og har rosa perm. Kristine som er senterungdom til beinet, og som trur på distrikta. Som trur på heimen sin. Kristine som lever seg inn i kostymedrama. Og som vil gifta seg med Mr. Rochester eller Severus Snape.

Eg er Kristine. Kven du er, er opp til deg. Slepp orda dine laus, og sans, sjå, vær. Viss du tørr.

Kanskje gav eg deg eit bilete av meg, kanskje ikkje. Uansett har eg ein blogg, som eg er mykje flinkare til å oppdatera. Det var bloggen som ikkje skulle vera nokon blogg, men som blei det, likevel. Sjå sjølv; klisjee.blogspot.com

(Sist oppdatert 15.10.07.)